Δευτέρα, 3 Ιουνίου 2013

Παιδί και σωστή ανατροφή

   Αν θεωρεί κάποιος οτι είναι εύκολη υπόθεση να δημιουργήσεις μια σωστή οικογένεια από την αρχή μέχρι το τέλος είναι γελασμένος. Απαιτείται μεγάλη ευθύνη και προσοχή, από την πολύ μικρή ηλικία και για όλο το χρονικό διάστημα μέχρι την ενηλικίωση του παιδιού. Είναι εύκολο να γίνει ένα λάθος από τους γονείς, για το οποίο να μετανιώνουν αργότερα στην ζωή τους.


   Αφορμή για το σημερινό post, μου έδωσαν περιστατικά που συνέβησαν πρόσφατα και έγιναν γνωστά στο πανελλήνιο από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αλλά και από πολλά μικρά παραδείγματα που βιώνω μέσα από την καθημερινότητα του. Από όλα τα παραπάνω έχω καταλήψει στο συμπέρασμα, οτι ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια κάποιες έννοιες και αξίες όπως ο σεβασμός, η αλληλοεκτίμηση, το ήθος, η εμπιστοσύνη, η ειλικρίνεια και άλλες δεν υπάρχουν στην νέα γενιά, όσο παλαιότερα. Θεωρώ οτι την πιο μεγάλη ευθύνη για αυτό το πρόβλημα έχουν οι γονείς που δεν φρόντισαν να περάσουν κάποιες από τις αξίες για τις οποίες έμαθαν από τους παλιότερους στην επόμενη γενιά.  
   

  Δεν είναι και πολλές μέρες που πέρασαν από τότε που μαθεύτηκε το περιστατικό με την μαθήτρια Γυμνασίου η οποία έκανε ολόκληρο ταξίδι για να ζήσει με τον έρωτά της με κάποιον που είναι 10 χρόνια μεγαλύτερος. Αλοίμονο αν ένα παιδί σε αυτή την ηλικία έχει μάθει οτι μπορεί να κάνει ότι θέλει, χωρίς να υπάρχουν συνέπειες. Έκπληκτος άκουγα τον αστυνομικό διευθυντή να λέει οτι τα παιδιά είναι ερωτευμένα. Θα μπορούσαμε τότε να δικαιολογήσουμε τον έρωτα μιας 8χρονης με έναν 30αρη γιατί πολύ απλά την τα παιδιά "αγαπιούνται"; Αναρωτιέμαι τι ανατροφή πήρε, ακόμα κι αν οι γονείς της για κάποιο λόγο δεν υπάρχουν ή απουσιάζουν. Το παραπάνω είναι ένα μόνο παράδειγμα για το πώς σκέφτονται σήμερα πολλά παιδιά, στην προεφηβική και εφηβική ηλικιά. Υπάρχουν πολλά άλλα. Κάθε μέρα ακούω και βλέπω συνέχεια περιστατικά, όπου παιδιά δεν δείχνουν τον παραμικρό σεβασμό πρός τους μεγαλύτερους τους. Στο μετρό βλέπω κοριτσάκια, να κάθονται χαλαρές ενώ υπάρχει δίπλα κάποιος ηλικιωμένος που είναι όρθιος και έχει ανάγκη να κάτσει. Στον δρόμο ακούω πολλές φορές μαθητές/μαθήτριες να βρίζονται με ακατανόμαστες εκφράσεις και αν κάποιος τους κάνει κάποια παρατήρηση τον "λούζουν" με γαλλικά κι εκείνον. Φαντάζομαι στο σχολείο οι καθηγητές βιώνουν πολύ χειρότερες καταστάσεις.

Το κακό είναι οτι σε πολλές περιπτώσεις χάνεται το μέτρο, και οδηγούμαστε σε άσχημες καταστάσεις όπως με την 13χρονη πρόσφατα. Η διαπαιδαγώγηση και ο εφοδιασμός του παιδιού με αξίες και ιδανικά είναι πολύ σημαντικά ζητήματα για την ανατροφή του. Το να λέμε συνεχώς μπράβο, και να αναλωνόμαστε σε διθύραμβους στα μέσα ενημέρωσης για το πόσο συνειδητοποιημένη και "έξυπνη" είναι η νέα γενιά, δεν βοηθάει πάντα. Πρέπει να λέμε τα σωστά, αλλά πρέπει να λέμε και τα άσχημα και να τα καυτηριάζουμε έτσι ώστε να μην επαναλαμβάνονται.

Καλό απόγευμα.
  

Δευτέρα, 20 Μαΐου 2013

Ύπνος το καλύτερο φάρμακο...

     Αλήθεια πόσοι πιστεύουν οτι ο ύπνος και η ξεκούραση, δεν είναι απαραίτητα συστατικά για μια φυσιολογική ζωή χωρίς προβλήματα υγείας; Μολονότι, υπάρχουν αρκετοί συνάνθρωποί μας που εργάζονται σκληρά για πολλές ώρες την ημέρα, είμαι σίγουρος οτι αν είχαν την δυνατότητα θα προτιμούσαν να ηρεμήσουν, και να κοιμηθούν για λίγο. Ο ύπνος είναι απολύτως απαραίτητος, για να γεμίσεις τις μπαταρίες σου, και να ανταπεξέλθεις στις δυσκολίες της δουλειάς, και της καθημερινότητας. Η έλλειψή του, οδηγεί σε ατονία, σε λάθη, και πολλές φορές εκνευριζόμαστε και χάνουμε την υπομονή μας.

    Ο σύγχρονος τρόπος ζωής, μέσα στις μεγαλουπόλεις, όπου η μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων ζεί σε ένα μικρό διαμέρισμα μας έχει φέρει σε μια κατάσταση όπου δεν μπορούμε να έχουμε πολλές στιγμές ηρεμίας και χαλάρωσης. Άλλες φορές, τυχαίνει να έχουμε γείτονες που κάνουν φασαρία, ή να ζούμε σε μια γειτονιά σε κάποιο μεγάλο αυτοκινητόδρομο, ή ακόμα και στο ίδιο μας το σπίτι να μην μπορούμε να ησυχάσουμε.

  Προσωπικά δεν έχω και πολύ καλές σχέσεις με τον ύπνο εδώ και πολλά χρόνια. Αν και παλιότερα όταν ζούσα με την οικογένεια μου, και γενικότερα η γειτονιά ήταν ήσυχη, μου αρκούσαν κάποια λεπτά για να αποκοιμηθώ. Όταν πριν 12 χρόνια μετακόμισα στο νέο σπίτι στις γραμμές του τρένου, χρειάστηκε μια περίοδος προσαρμογής, για να μπορέσω να συνηθίσω το θόρυβο από τα τρένα. Ευτυχώς η πολυκατοικία ήταν σχετικά ήσυχη, και αυτό βοήθησε να έχω λίγο παραπάνω ηρεμία. Που και πού ακουγόταν η τηλεόραση της γιαγιάς από δίπλα, η οποια μάλλον έχοντας πρόβλημα στην ακοή θα έπρεπε να την βάζει λίγο πιο δυνατά. Αλλά εντάξει, αυτό δεν είναι και τόσο σοβαρό για να γκρινιάξω.

Κάποια στιγμή έφυγα για να ολοκληρώσω την στρατιωτική μου θητεία, και έλειψα εναν χρόνο από το σπίτι. Σε αυτό το διάστημα, η γιαγούλα πέθανε, και ήρθε ένας αλλοδαπός να μείνει μόνος του στο διαμέρισμα. Μετά από λίγο διάστημα, άκουγα διάφορους που πηγαινοέρχονταν δίπλα, άλλους πιο μεγάλους και άλλους πιο μικρούς. Για να μην μακρυγορώ, τα επόμενα χρόνια, ήρθε και η γυναίκα του και έκανε τρία παιδιά. Είχα την ατυχία, η κρεβατοκάμαρα να είναι δίπλα στο σαλόνι τους, οπότε τα μικρά τα άκουγα στερεοφωνικά όλη μέρα. Το επίσης ατυχές είναι, οτι οι τοίχοι ανάμεσα στα διαμερίσματα είναι πολύ λεπτοί άρα ότι κάνεις το ακούει και ο δίπλα σαν να είναι μέσα στο σπίτι.
Το αποτέλεσμα είναι τα τελευταία 8 χρόνια, να είμαι σε μια κατάσταση όπου κοιμάμαι με δυσκολία, και αναγκάζομαι τις περισσότερες φορές είτε να βάζω ωτοασπίδες είτε να ανοίγω τον υπολογιστή για να ακούω τον θόρυβο του τροφοδοτικού παρά τις φωνές των παιδιών.
Ένα ακόμη αρνητικό είναι οτι τα τελευταία χρόνια, δεν μπορώ να συγκεντρωθώ εύκολα από τον θόρυβο, να διαβάσω ένα βιβλίο, να ακούσω μια είδηση κλπ. Για μεσημεριανό ύπνο, ούτε λόγος φυσικά.

    Θα μπορούσα να την δικαιολογήσω την κατάσταση, αν τα μικρά ηταν 2-3 ετών με το σκεπτικό οτι δεν καταλαβαίνουν. αλλά όταν είναι 7-8 χρονών είναι απαράδεκτο. Δυστυχώς δεν είναι η πρώτη ούτε η τελευταία φορά, που κάποιοι δεν σέβονται τις ώρες κοινής ησυχίας και το δικαίωμα του γείτονα να ξεκουραστεί και να κοιμηθεί. Ένας σωστός γονιός δεν νομίζω οτι αφήνει τα παιδιά του να παίζουν στο σπίτι μέχρι τις 12-1 την νύχτα ενώ την επόμενη έχουν σχολείο. Τα πρώτα χρόνια ειδικά, τα παιδάκια έπαιζαν μέχρι και τις 3 την νύχτα! και το πρωί εγερτήριο μετά τις 12.

 Ευτυχως την τελευταία εβδομάδα, μετά την επιστροφή από τις διακοπές του Πάσχα, οι "ήσυχοι" γείτονες έφυγαν για αλλού και μας έχουν αφήσει στην ησυχία μας. Τις τελευταίες μέρες απολαμβάνω στην κυριολεξία τον ύπνο, είτε βραδινό είτε μεσημεριανό, αλλά και τις στιγμές χαλάρωσης. Η διαφορά στην διάθεση είναι μεγάλη μετά από ένα ευχάριστο ύπνο. Ελπίζω να μην έρθουν σύντομα νέοι γείτονες, ή τουλάχιστον όταν έρθουν να είναι πιο ήσυχοι και να σέβονται την ηρεμία του διπλανού τους.


Καλό απόγευμα.

Παρασκευή, 17 Μαΐου 2013

Επανεκκίνηση

Χρόνια πολλά και Χριστός Ανέστη!

Μετά από 7 μήνες που έγραψα την τελευταία μου ανάρτηση, έχουν αλλάξει πολλά πράγματα στην ζωή μου. Έγινα νονός, παντρεύτηκα, και έγινα και θείος! Αν μην τι άλλο πολλές χαρές, δεν πρέπει να έχω κανένα παράπονο. Όλο αυτό το διάστημα, αραιά και πού μου ερχόταν στο μυαλό αυτό το ιστολόγιο, το οποίο έχει πιάσει πλέον αράχνες και δεν ήξερα αν πρέπει να το κλείσω ή να το αφήσω ανοιχτό. Βλέποντας την λίστα με τα ιστολόγια που παρακολουθούσα, παρατηρώ οτι αρκετοί έχουν πλέον εγκαταλείψει το άθλημα, και όπως κι εγώ έχουν να κάνουν αρκετούς μήνες κάποια ανάρτηση.

Τελικά είπα να κάνω μια επανεκκίνηση, στην ενασχόληση με τα ιστολόγια και να προσπαθήσω να ασχοληθώ λίγο πιο ενεργά ακόμα και αν πλέον δεν έχει μείνει κανείς αναγνώστης!

Οπότε σε αναμονή μιας νέας ανάρτησης φίλοι μου!

Καλό απόγευμα και καλά να περνάτε ολοι!