Δευτέρα, 20 Μαΐου 2013

Ύπνος το καλύτερο φάρμακο...

     Αλήθεια πόσοι πιστεύουν οτι ο ύπνος και η ξεκούραση, δεν είναι απαραίτητα συστατικά για μια φυσιολογική ζωή χωρίς προβλήματα υγείας; Μολονότι, υπάρχουν αρκετοί συνάνθρωποί μας που εργάζονται σκληρά για πολλές ώρες την ημέρα, είμαι σίγουρος οτι αν είχαν την δυνατότητα θα προτιμούσαν να ηρεμήσουν, και να κοιμηθούν για λίγο. Ο ύπνος είναι απολύτως απαραίτητος, για να γεμίσεις τις μπαταρίες σου, και να ανταπεξέλθεις στις δυσκολίες της δουλειάς, και της καθημερινότητας. Η έλλειψή του, οδηγεί σε ατονία, σε λάθη, και πολλές φορές εκνευριζόμαστε και χάνουμε την υπομονή μας.

    Ο σύγχρονος τρόπος ζωής, μέσα στις μεγαλουπόλεις, όπου η μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων ζεί σε ένα μικρό διαμέρισμα μας έχει φέρει σε μια κατάσταση όπου δεν μπορούμε να έχουμε πολλές στιγμές ηρεμίας και χαλάρωσης. Άλλες φορές, τυχαίνει να έχουμε γείτονες που κάνουν φασαρία, ή να ζούμε σε μια γειτονιά σε κάποιο μεγάλο αυτοκινητόδρομο, ή ακόμα και στο ίδιο μας το σπίτι να μην μπορούμε να ησυχάσουμε.

  Προσωπικά δεν έχω και πολύ καλές σχέσεις με τον ύπνο εδώ και πολλά χρόνια. Αν και παλιότερα όταν ζούσα με την οικογένεια μου, και γενικότερα η γειτονιά ήταν ήσυχη, μου αρκούσαν κάποια λεπτά για να αποκοιμηθώ. Όταν πριν 12 χρόνια μετακόμισα στο νέο σπίτι στις γραμμές του τρένου, χρειάστηκε μια περίοδος προσαρμογής, για να μπορέσω να συνηθίσω το θόρυβο από τα τρένα. Ευτυχώς η πολυκατοικία ήταν σχετικά ήσυχη, και αυτό βοήθησε να έχω λίγο παραπάνω ηρεμία. Που και πού ακουγόταν η τηλεόραση της γιαγιάς από δίπλα, η οποια μάλλον έχοντας πρόβλημα στην ακοή θα έπρεπε να την βάζει λίγο πιο δυνατά. Αλλά εντάξει, αυτό δεν είναι και τόσο σοβαρό για να γκρινιάξω.

Κάποια στιγμή έφυγα για να ολοκληρώσω την στρατιωτική μου θητεία, και έλειψα εναν χρόνο από το σπίτι. Σε αυτό το διάστημα, η γιαγούλα πέθανε, και ήρθε ένας αλλοδαπός να μείνει μόνος του στο διαμέρισμα. Μετά από λίγο διάστημα, άκουγα διάφορους που πηγαινοέρχονταν δίπλα, άλλους πιο μεγάλους και άλλους πιο μικρούς. Για να μην μακρυγορώ, τα επόμενα χρόνια, ήρθε και η γυναίκα του και έκανε τρία παιδιά. Είχα την ατυχία, η κρεβατοκάμαρα να είναι δίπλα στο σαλόνι τους, οπότε τα μικρά τα άκουγα στερεοφωνικά όλη μέρα. Το επίσης ατυχές είναι, οτι οι τοίχοι ανάμεσα στα διαμερίσματα είναι πολύ λεπτοί άρα ότι κάνεις το ακούει και ο δίπλα σαν να είναι μέσα στο σπίτι.
Το αποτέλεσμα είναι τα τελευταία 8 χρόνια, να είμαι σε μια κατάσταση όπου κοιμάμαι με δυσκολία, και αναγκάζομαι τις περισσότερες φορές είτε να βάζω ωτοασπίδες είτε να ανοίγω τον υπολογιστή για να ακούω τον θόρυβο του τροφοδοτικού παρά τις φωνές των παιδιών.
Ένα ακόμη αρνητικό είναι οτι τα τελευταία χρόνια, δεν μπορώ να συγκεντρωθώ εύκολα από τον θόρυβο, να διαβάσω ένα βιβλίο, να ακούσω μια είδηση κλπ. Για μεσημεριανό ύπνο, ούτε λόγος φυσικά.

    Θα μπορούσα να την δικαιολογήσω την κατάσταση, αν τα μικρά ηταν 2-3 ετών με το σκεπτικό οτι δεν καταλαβαίνουν. αλλά όταν είναι 7-8 χρονών είναι απαράδεκτο. Δυστυχώς δεν είναι η πρώτη ούτε η τελευταία φορά, που κάποιοι δεν σέβονται τις ώρες κοινής ησυχίας και το δικαίωμα του γείτονα να ξεκουραστεί και να κοιμηθεί. Ένας σωστός γονιός δεν νομίζω οτι αφήνει τα παιδιά του να παίζουν στο σπίτι μέχρι τις 12-1 την νύχτα ενώ την επόμενη έχουν σχολείο. Τα πρώτα χρόνια ειδικά, τα παιδάκια έπαιζαν μέχρι και τις 3 την νύχτα! και το πρωί εγερτήριο μετά τις 12.

 Ευτυχως την τελευταία εβδομάδα, μετά την επιστροφή από τις διακοπές του Πάσχα, οι "ήσυχοι" γείτονες έφυγαν για αλλού και μας έχουν αφήσει στην ησυχία μας. Τις τελευταίες μέρες απολαμβάνω στην κυριολεξία τον ύπνο, είτε βραδινό είτε μεσημεριανό, αλλά και τις στιγμές χαλάρωσης. Η διαφορά στην διάθεση είναι μεγάλη μετά από ένα ευχάριστο ύπνο. Ελπίζω να μην έρθουν σύντομα νέοι γείτονες, ή τουλάχιστον όταν έρθουν να είναι πιο ήσυχοι και να σέβονται την ηρεμία του διπλανού τους.


Καλό απόγευμα.

Παρασκευή, 17 Μαΐου 2013

Επανεκκίνηση

Χρόνια πολλά και Χριστός Ανέστη!

Μετά από 7 μήνες που έγραψα την τελευταία μου ανάρτηση, έχουν αλλάξει πολλά πράγματα στην ζωή μου. Έγινα νονός, παντρεύτηκα, και έγινα και θείος! Αν μην τι άλλο πολλές χαρές, δεν πρέπει να έχω κανένα παράπονο. Όλο αυτό το διάστημα, αραιά και πού μου ερχόταν στο μυαλό αυτό το ιστολόγιο, το οποίο έχει πιάσει πλέον αράχνες και δεν ήξερα αν πρέπει να το κλείσω ή να το αφήσω ανοιχτό. Βλέποντας την λίστα με τα ιστολόγια που παρακολουθούσα, παρατηρώ οτι αρκετοί έχουν πλέον εγκαταλείψει το άθλημα, και όπως κι εγώ έχουν να κάνουν αρκετούς μήνες κάποια ανάρτηση.

Τελικά είπα να κάνω μια επανεκκίνηση, στην ενασχόληση με τα ιστολόγια και να προσπαθήσω να ασχοληθώ λίγο πιο ενεργά ακόμα και αν πλέον δεν έχει μείνει κανείς αναγνώστης!

Οπότε σε αναμονή μιας νέας ανάρτησης φίλοι μου!

Καλό απόγευμα και καλά να περνάτε ολοι!